साहित्य

बिंब आणि प्रतिबिंब

My photo
जे डी म्हणजे जयदीप, माझ्या या वाडीत कविता कथा समीक्षा परीक्षा याची आहे ही पोतडी. मी एक मार्केटिंग चा कार्यकर्ता अणि मराठीप्रेमी गडी. माझी वाडी ही मराठवाडी आवडेल तुम्हाला थोड़ी थोड़ी

Sunday, August 25, 2013

क्षितिजापल्याड भरारी मारणारा .. उंच माझा झोका पुरस्कार

मित्रांनो . वाहिनीवरच्या कार्यक्रमाबद्दल कमेंट करण्याचा छंद असून कित्येक दिवस काही लिहू शकलो नव्हतो. कार्यक्रम किती भिकार ...बटबटीत होता  हे लिहून  उगाच गूगल ची भाषांतर परीक्षा घेण्याचे मी गेले कित्येक दिवस टाळत होतो . पण चांगल्या कार्यक्रमाची स्तुती करण्यासाठी माझ्या laptop ने दिलेला त्रास . गुगल काकांनी दिलेली तोकडी मदत सुद्धा मला खूप उत्साह देऊन जाते .. आणि मग त्यात जर रविवारच्या संध्याकाळी maggi खात खात एका अविस्मरणीय कार्यक्रम पहायला मिळाला तर ..
गेले कित्येक दिवस पुढचे पाउल म्हणत म्हणत १०० वर्षापूर्वीचा सासू सून वाद ..पाहून मी मराठी वाहिन्या पाहाव्या की नको या विचारात पडलो होतो. पण पुन्हा एकदा झी मराठी वाहिनीने मला सकारात्मक विचार करायला भाग पडले.
गेले कित्येक दिवस गाजत असलेली “उंच माझा झोका” ही मालिका , मालिका न ठेवता त्यातून प्रत्येक घरात नांदणाऱ्या स्त्रीशक्तीचा गौरव करून, त्यातून  एक पुरस्कार सोहळा करण्याचा संकल्पना करणाऱ्या झी मराठी वाहिनीचे अभिनंदन.
मनोरंजन वाहिनी ही सामाजिक बांधिलकी, जबाबदारी  जपणारी सुद्धा असू शकते याचे हे उत्तम उदाहरण.
सामाजिक बांधिलकी जपणे हे फक्त सह्याद्री वाहिनी पुरतेच मर्यादित आहे का काय असे मला वाटत होते पण कदाचित या प्रश्नांचे यथोचित उत्तरच झी मराठी ने या पुरस्काराने दिले आहे.
महाराष्ट्रात विविध क्षेत्रात उल्लेखनीय कामगिरी करणाऱ्या स्त्रीशक्तींना पुरस्कार देऊन त्यांचा गौरव करणे आणि ‘कतरिना’ वादळात फसलेल्या आपल्यासारख्या तरुणायीला, स्त्री प्रत्येक क्षेत्रात तेवढीच मोठी वादळवाट बनवतेय हे समोर आणायचे स्तुत्य काम या पुरस्काराने केले असे मला वाटून गेले
पुरस्कार मिळणाऱ्या माधुरीताई असोत की कब्बडी मध्ये जग जिंकून येणारी दीपिका जोसेफ असो प्रत्येक पुरस्कार महाराष्ट्रातल्या प्रत्येक हिरकणी ला दिला आहे असे मला वाटत होते.
प्रत्येक पुरस्कार मिळताना आपण या जगात किती छोटे आहोत याची कुठेतरी चुटपूट मला लागत होती.
कार्यक्रमाची बांधणी पुरस्कारांच्या प्रत्येक हिऱ्याला न्याय देऊन बनवलेली होती . नाहीतर मनोरंजन या नावाखाली आजकाल चित्रपटातील तांत्रिक पुरस्काराना जशी कात्री मारली जाते , एन्ड क्रेडीट मध्ये चित्रपटात मेहेनत केलेल्या माणसाना जसे नकळत डावलले जाते तसे कुठेही वाटले नाही. हे सुद्धा खूप आवडले .
या कार्यक्रमाच्या ब्रेक मधल्या जाहिराती सुद्धा अतिशय योग्य आणि पुरस्काराला साजेश्या होत्या हे सुद्धा कौतुकास्पद म्हणावे लागेल.
मग सोसायटी चहाची असो की dove साबणाची J ..
पण होम मिनिस्टर कार्यक्रमाच्या वेळी गर्दी करणाऱ्या महिला या सुवर्णक्षणी का गर्दी करत नाहीत हे कुठेतरी कार्यक्रमाच्या उपस्थितीमध्ये असलेल्या तरुण महिलांच्या सहभागावरून वाटून गेले. कदाचित याच कारणामुळे आपल्या समाजात भवानी शक्ती उपासनेसाठी वर्षातून नउच दिवस का? याचे उत्तर मिळते .
मनोरंजन वाहिन्यामुळे आपण गाणे गावे, नाच करावा किंवा अभिनय करावा असे वाटणाऱ्या लहान मुलींना  सोबत बसून, प्रत्येक क्षेत्रात काम करून वलय हे निर्माण करता येऊ शकते  असे कुठेतरी या पुरस्कारातून दाखवून दिले.
गांधी सिनेमा हा जसा प्रत्येक गांधी जयंती ला आवर्जून पाहिला जातो तसा हा पुरस्कार दर वर्षी तितकाच आदराने पाहावा आणि प्रत्येकाने त्यातून प्रेरणा घ्यावी हीच या पुरस्कार सोहळ्याची  खरी पावती ठरेल...


    


Tuesday, February 26, 2013

अवधूत गुप्तेची ची ओपन हार्ट हाताळणी ...खुपते तिथे गुप्ते


कार्यक्रम-खुपते तिथे गुप्ते
वाहिनी-झी मराठी
वेळ- बुधवार गुरुवार ९.३०
पहावा का नाही- न चुकता  पहाणे
मित्रांनो, माझा आवडता छंद चांगले कार्यक्रम ऐकणे आणि पहाणे. ( आणी त्यावर लिहून आपले मत ठोकून देणे J)
झी मराठी वर सुरु असणारा खुपते तिथे गुप्ते त्यातलाच एक ...
तसा हा या कार्यक्रमाचा ३ रा सीजन आहे बहुतेक . हिऱ्याला जसे पैलू पडावेत, चंद्र जसा कलाकलाने अधिक सुंदर व्हावा किंवा आपली आवडती मैत्रीण किशोर वयातून तारुण्यात येताना अधिक सुंदर आणि अधिक हवी हवीशी वाटावी या प्रमाणे हा कार्यक्रम उत्तरोत्तर अधिक हवा हवासा वाटतो आहे .
मुलाखतवजा ग्रेट भेट , संवाद , Rendezvous अशा कार्यक्रमच्या यादीत हा कार्यक्रम कधी जाऊन बसला ते कळलेच नाही . मार्केटिंग च्या भाषेत आपण यादीत जाऊन सुद्धा आपल (positioning ) वेगळे ठेवणे सुद्धा तितकेच महत्त्वाचे असते आणि ते या कार्यक्रमाचे यश आहे असे मला वाटते.
हा कार्यक्रम पाहताना मला तराजू आठवतो ... दोन पारड्यात दोन तितकीच तुल्यबळ व्यक्तिमत्व असूनही पारडे कधी इकडे झुकवावे आणि कधी तिकडे अशा वैशिष्ट्यपूर्ण पध्दतीने गुप्ते साहेब कार्यक्रम हाताळत असतात.
अवधूत गुप्ते तर माझ्यासाठी हा एक प्रवास आहे . झी च्या पहिल्या सारेगामा च्या पर्वा पासून ते खुपते तिथे गुप्ते च्या तिस-या पर्वापर्यंत त्याच्यातील परीपक्वता उतरोत्तर वाढत गेली पण मिश्कीलपणा कुठेच कमी झाला नाही . मला judge म्हणून त्यांनी मारेलेल्या “ टांगा पलटी घोडे फरार” सारख्या नवीन ट्रेडमार्क कमेंट आणि खुपते तिथे मध्ये आपल्या समोरच्या व्यक्तीच्या वयाला अनुसरून त्यांच्या आयुष्याची काही पाने चाळण्याचा प्रयत्न दोनीही तितक्याच अभिनव आणि “ अवधूत” ब्रान्ड वाटतात
कार्यक्रमाची भक्कम बाजू अवधूत असल्यामुळे मुलाखती साठी समोर कोण आहे याला फार महत्व द्यावे असे वाटलेच नाही. करोडपती मध्ये जसा अमिताभ , वहिनी  कुठलीही असो समोर आदेश भौजी असले की प्रत्येक वहिनी मनमोकळ्या गप्पा मारणारच.... तसेच अवधूत दादा, विनय आपटे असो की की फटाकडी सोनाली कुलकर्णी . प्रतेयक संवाद तितकाच मुलखात देणाऱ्या पाहुण्याच्या  रंगात रंगून जातो.
कार्यक्रमात नेहमीच सांगितल्याप्रमाणे त्यांचा जादूचा फोन ही या कार्यक्रमाची खासियत ...
मग रोहिणी हत्तंगडी यांचा कस्तुरबा गांधी बरोबर झालेला फोन की अजून कोणाचा प्रत्येक फोन तितकाच वेगळा.
मास्क सिनेमा मध्ये जसा मास्क हा फक्त मास्क लावणाऱ्या व्यक्तीसारखा वागतो ,फक्त अधिक उजळ अधिक जादुई ...तसेच खुपते मधला सेलिब्रिटी…. 
 जसा आहे तसाच समोर येतो, फक्त…  अधिक उजळ होऊन
कार्यक्रमाचा वाद्यवृंद उगाच जिथे तिथे म्युझिक वाजवू पाहत नाही ही सुद्धा जमेचीच बाजू
हिंदी सारेगामापा चा विजेता जसराज जोशी याच कार्यक्रमात चमकून गेला होता
दाटून कंठ येतो हे गाणे त्याने इतके भावपूर्ण म्हटले होते की फयाज यांच्या डोळ्यात कधी पाणी आले व आमच्या आईच्या सुद्धा कळलेच  नाही .
थोडक्यात आजकालच्या predicted जगात काहीतर न ओळखता येणारे कार्यक्रम कमीच. यात हा कार्यक्रम नक्कीच गणता येईल
सो ... हृदयाला भिडणारा संवाद आणि थेट हृदयप्रिय कलाकारांबरोबर म्हणूनच म्हणतो हे काही जणू नाजूक ओपन हार्ट करण्याजोगे आहे ..
तर हीच ती वेळ आणि हाच तो क्षण..... पहायला विसरू नका J
  
जयदीप भोगले
२६ . २. २०१३ 



Thursday, February 21, 2013

सिनेमा सिनेमा !!!!

सिनेमा सिनेमा !!!!

मित्रानो !!!
फार दिवसांनी काही लिहावे वाटत आहे .
आता मी लिहिले नाही म्हणजे लोकसत्ता आला नाही किंवा झी मराठी पहिले नाही अशी चुटपूट तुम्हाला
नक्कीच वाटणार नाही . पण माझा खरडणे बऱ्याच जणांना बरे वाटायचे ( कोकणस्थी “बरे” म्हणजे  चांगले !!!)
असो !!! ताकाला जाऊन भांडे लपवण्यापेक्षा मुद्द्याला हात घालतो
सिनेमा सिनेमा !!! म्हटलं की ज्या लोकांना चंदेरी दुनयेची आवड आहे त्यांना लगेच “ पाहिलेला पहिला सिनेमा “ पाहिलेला -- बालक पालक ( बी पी), वीकेंड ला पाहिलेला सिनेमा अस समोर येऊ शकते. 
मी  लहानपणापासून सिनेमाचा फार शौकीन!!!
सिनेमा चांगला किंवा वाईट हे ठरवण्यासाठी एकदा तो पाहावा लागतो हे वाटणारा
नुसती टायीम्स चे स्टार आणि मसंद च्या पसंदी बरोबर माझी पसंद जुळवून घेणे म्हणजे दुकानात जाऊन साडी घेणाऱ्या बाईसारखे झाले . तुमच्यावर चांगली दिसेल म्हंटले की भिकार साडी सुद्धा घ्यायची आणि पाकीट हलके करायचे .

तर सांगायचा मुद्दा असा लहानपणापासून मी वेगवेगळ्या प्रकारे सिनेमा पहिला.वेगवेगळ्या गावाला …  विचार केला  लिहावी त्याची  गम्मत … 
गावातला  सिनेमा
मी लातूर मध्ये राहायचो घरात सिनेमाची खूप आवड . पप्पा कधीही दौऱ्यावरून आले की म्हणायचे चला सिनेमाला त्यावेळी जाम खुश व्हायचो कारण पप्पांबरोबर बाल्कनी वर बसायला मिळायचे. 
पण खरी मजा यायची सिनेमा मित्रांबरोबर पाहायला. मी गल्ली मध्ये राहायचो आणि आमचे सगळे मित्र कडके त्यामुळे कायम बाल्कनी सोडून थर्ड क्लास ला एकाला स्पोन्सर करून सिनेमा पाहावा लागायचा . आणि मग पुढच्या सीटवरून टपोरी पोरात सिनेमा पहायचे वेगळे थ्रिल असायचे . त्या फायटिंग ला शिट्ट्या . “ लघवी ची गाणी”) म्हणजे गाणी चालू झाली कि खालचा क्लास कायम बाहेर जायचा मला ते आजतागायत कळले नाही पण त्यामुळे जरा गर्दीत उकाडा कमी व्हायचा.
पुढची पब्लिक श्रीदेवी माधुरीला दाद द्यायला चिल्लर उडवायची . ते जाम आवडायचा पण बरेच दिवस कधी तसल माझ धाडस झाला नाही .. मग मी सैलाब सिनेमात पहिल्यांदा १ रुपयाची चिल्लर २० २० पैशाची पाच नाणी उडवली आणि काहीतरी जग जिंकल्याचा अनुभव घेतला. पण हे धाडस पन्नास वेळा अंधारात आपल्या बाजूला कोणी नाही हे पाहून केलेले त्यामुळे अजून धमाल . आजही हमको आज कल है ऐकला कि माझा पाहिलं धाडस समोर याते.
मल्टीप्लेक्स संस्कृतीत कदाचित असभ्य वागणुकीबद्दल आपल्याला बाहेर काढण्यात सुद्धा येऊ शकेल पण “वाजले कि बारा” पाहताना फेटा उडवण्याची धमाल जशी एखद्या रांगड्या गाड्याला येते तीच  चिल्लर उडवायला येते हे सभ्य लोक काय समजणार.
 ते गर्दीत जाऊन काढलेले तिकीट  . डोअर कीपर च्या ओळखीने तिकीट , लेडीज ला विनंती करून काढलेले तिकीट,.शाळेतल्या मैत्रीनीला भीत भीत विचारून आपले काढलेले तिकीट , पावसात उभा राहून काढलेले हम सिनेमाचे तिकीट.आणि ब्ल्याक ने काढलेले तिकीट. यामुळे सिनेमा तिकीट काढण्यापासून थ्रिल्लिंग असायचा . पहिल्या दिवशी पहिला शो आणि त्याला मिळालेले तिकीट कदाचित पहिल्या पगारापेक्षा मला आवडलेले आहे . कारण हाउसफुल शो मध्ये आपण एक आहोत याचा आनंद . चुकून माकून एखादा दुसरा मित्र विना तिकीट परत जात असला तर कोण आनंद!!!

विडीओ पार्लर सिनेमा
१९८५ ९० पर्यंत आमच्याकडे ५ ते ७ रुपये बाल्कनी असायची तरी आधी सांगितल्याप्रमाणे कडकीनंदन लोकांमुळे दीड रुपयात नव्या सिनेमाचा आनंद छोट्या पडद्यावर मी विडीओ पार्लर ला घ्यायचो यात आधी गाणी सुद्धा लागायची अर्धा तास आणि नंतर सिनेमा. आमच्या गावात नवीन सिनेमा रिलीज ला VIDEOला यायच्या. त्यामुळे व्ह्यल्यू फॉर मनी असा काहि म्हणतात तसा काहीतरी वाटायचा
२ चार वेळेला मी पाहिलेला अनाडी १०० डेज सुपरहिट झाल्यामुळे मी VIDEOला पाहिलेले सिनेमा सुपरहिट होतो अशी अंधश्रद्धा हि मी बाळगून होतो पण रूप कि रानी चोरो का राजा पाहिल्यावर माझा हा भ्रमाचा भोपळा फुटला .
अशाच या पार्लर मध्ये मला JACKY चेन , बॉंड यांची ओळख झाली आणि मी इंग्रजी सिनेमे पाहतो अशी आमच्या वर्गात कुख्याती व्हायला लागली( मराठी मध्यम!!!) . मी गल्लीत राहायचो आणि अभ्यासात पहिल्या पाचात असायचो तरी माझा नेहमी मागच्या बाकड्याचा ग्रुप होता . कॉलनी मधल्या पुस्तकी किड्यांना  “ स्कॉलर GANG” ला मी वाया गेलो आहे असे वाटायचे पण मी टर्मीनेटर ची स्टोरी सांगताना हीच पोर चोरून चोरून ऐकत बसायची. मी तिथे भाव खाऊन जायचो.
अशा पद्धतीने मी ज्यावेळी इंजिनीरिंग ला गेलो त्यावेळी  माझा सिनेमा थोडा बदलला!!!
केरळ चा सिनेमा
आमच्या कॉलेज च्या क्लब मध्ये ६ रुपयात सिनेमा दाखवायचे आणि ऑडी मध्ये खुर्च्या नवत्या मग आम्ही वर्तमानपत्र घेऊन जायचो आणि पाहायचो
पण आपल्या मित्रामध्ये पाहिलेला सिनेमा असा रॉयल वाटायचा. मग मी आईने दिलेली सतरंजी नेऊन थोडी राजेशाही बैठक सुद्धा बनवू लागलो . सगळी आमची पोर असा राजेशाही बसायची
आमच्या रागिंग मध्ये तेजाब आला होता तेव्हा आम्हाला पूर्ण स्टोरी विथ संवाद लिहायला सांगितली होती सिनिअर्सनी!!! तो तेजाब जगावेगळा होता
“ तेरी जिंदगी और मौत के बीच का फसला मुन्ना के चाकू कि धार से ज्यादा नाही है “ हा डायलॉग अजूनही मला तितकाच स्पष्ट आठवतो.
डॉल्बी तेव्हा नवीन प्रकरण होता . आम्ही क्राऊन नावच्या टाकीज ला पहिल्यांदा इंडिपेंडन्सडे पहिला त्यावेळी असा आवाज आयुष्यात पहिल्यांदा ऐकला होता आणि ३० रुपये सिनेमला सुद्धा पहिल्यांदा दिले होते.
कॉलेज पासून सिटी ३० किमी लांब होती  त्यामुळे रात्रीचा शो पाहायला आम्हला जीप करावी लागायची
एका महिंद्र जीप मध्ये आम्ही १० जन बसायचो “पुन्हा कडकी” त्या शो ला आम्ही जीप शो असा नाव ठेवलेले. शुक्रवारी २ तरी जीप जायच्या.
दिल से , सत्या ,दिल तो पागल  हे जीप शो ने पाहिलेलं काही सिनेमे
आम्ही शनिवारी ज्यावेळी जायचो तेव्हा एक हिंदी एक इंग्लिश असा सिनेमा पाहायचो नंतर थोडी ब्रांडी आणि मग पान आणि मग कॉलेज ला बस ने परत .
हा लोडेड सिनेमा सुद्धा जाम लक्षात राहायला.

पुण्याचा सिनेमा
कॉलेज नंतर नोकरीच्या शोधात जेव्हा पुण्यात आलो त्यावेळी नारायण पेठेत बस्तान मांडला एकदम
आयडियल जागा . विजय , अलका , प्रभात , डेक्कन चार चार टाकीज चालण्याच्या अंतरावर
इथे मी जाम इंगर्जी सिनेमे पहिले आणि तितके मराठी सुद्धा
दादा कोंडके च्या वाढदिवसाला पाहिलेला सोंगाड्या “ ४५ वर्षानंतर सुद्धा हाउस फुल जी मजा आली होती ती कदाचित कुठल्या दुसर्या मराठी सिनेमाला आलेली
मग सिटी प्राईडचा खूळ आला होता . स्क्रीन १ स्क्रीन २ . सिनेमाच्या न लक्षात राहणाऱ्या वेळा असा काहीतरी होता.
पण राहुल ला पाहिलेला लगान , डेक्कन ला पाहिलेला गदर आणि विजय चा GALDIATOR मनात घर करून गेलेले

दिल्लीचा सिनेमा
मल्टीप्लेक्स चे पीक आता भरपूर आले होते WAVE सिनेमा PVR वगैरे ही नाव पचनी पडली होती
सिनेमाला आधी जाऊन तिकीट काढायचे असते . बुकिंग करायचे असते. सेटर सीट्स . मैत्रीण असली कि कॉर्नर सीट असली काय भानगड असते जमाय्लागली होती
माझ्या लहानपणी अख्या वर्षात पाहिलेल्या सिनेमाचा तिकिटाची बेरीज दळभद्री पॉपकोर्न ला द्यावी लागत होती.
पण यात सुद्धा मी माझे दोन मित्र दर शनिवारी सिनेमाला जायचो . पॉपकोर्न टब घ्यायचो .आणि या मैत्रीमुळे बंटी आणि बबली , ब्लड डायमंड असे सिनेमे कायम लक्षात राहिले
सिनेमाची वेळ नऊ पासून ११ पर्यंत वाढलेली होती .

मुंबईचा सिनेमा
अस सगळ करून मी मुंबईच्या चंदेरी दुनियेत आलो . वाटला मुंबईत म्हणजे सिनेमाची मजा
पण नंतर कळले कि आपण पेपरात वाचलेले स्टर्लिंग, प्लाझा , रिगल पुष्कळ लांब असतात सिनेमा आपल्या सबर्ब मध्ये जवळ कुठे असतो हे त्या १०० सिनेमा थियेटर च्या यादीतून हुडकायचे असते
तीन दिवसात पाहिला तर पाहिला नाही तर तो शो नसायची शक्यता असू शकते
ऑफिस मधून यायला उशीर होत असल्यामुळे ११ चा शो पेक्षा ११.१५ चा शो असतो का रात्री हे BLACKBERRY वर चेक करावे लागते
सिनेमा अनुभव या जाहिरातीखाली १००० रुपये सुद्धा तिकीट असू शकते.

आजचा सिनेमा 

पूर्वी मी उभा राहून सुद्धा आवडीने सिनेमा पहिला. आता झोपून पाहता येतो ( थोडक्यात पाहता पाहता झोपून सुद्धा जाता येते इतका सिनेमा भिकार असू शकतो)
ऑन लाईन जाऊन तिकीट बुक करता येते कारण तुम्हाला तुमची सीट बुक करता येते.
पण याला गर्दीतून तिकीट मिळून शेजारी आपला मित्र भेटणे . आपल्या कॉलेज ची मुलगी तिकीट काढताना दिसल्यावर ती शेजारी येईल का ही प्रार्थना करणे असले अनुभव फक्त जुन्या कप्प्यात राहून गेले आहेत
१०० करोड चे गणित ,अगणित टाळ्या पेक्षा सिनेमा निर्मात्याला जास्त आकर्षक वाटू लागले आहे याला वाढलेल्या थियेटर ची संख्या , सिनेमाची तिकिटे , लोकांचे सुट्टी च्या दिवशी सिनेमा पाहण्याचे प्रमाण हे कारण आहे  ..
पण २५ आठवडे झालेला साजन जेव्हा हार घातलेल पोस्टर पाहून अजून एकदा हाउस फुल व्हायचा तोच आता २०० कोटी कमावलेला एक था... होतो का? होईल का ?
आजकाल एस एम एस ने फोडलेला सस्पेन्स -जुन्याकाळी पेपर मध्ये “ सुरवात चुकवू नका आणि शेवट कुणाला सांगू नका” या जाहिरतेपेक्षा गतिमान झाला आहे.
सिनेमा पाहून आलेला माणूस जुन्या चकाळात गुणगुणत असलेल्या गाण्याने , घरात पाउल ठेव्तानाच्या वेळेमुळे किंवा आपल्या शेजाऱ्याने पाहिल्यामुळे पकडला जायचा.
आता या प्रकारची भीती नाही सिनेमाची उत्सुकता नाही ( प्रमोशन कैक प्रमाणात वाढून सुद्धा)
सिनेमाचा थ्रिल राहिला आहे का नाही मला नेहमी प्रश्न पडतो . हा विचार एक अंगी असू शकेल. कदाचित आजचा कॉलेज कुमार जास्त प्रकाश टाकू शकेल.

पण तरीही मी वेळात वेळ काढून सिनेमाच्या वेळा पन्नास वेळा पडताळून ( इतका मी लॉग टेबल सुद्धा पहिला नाही  इतका ) सिनेमा पाहतो
इंग्लिश विन्ग्लीश, आणि प्रेमाची गोष्ट जेव्हा मी हाउस फुल शो ला पहिला त्यादिवशीपासून असा काहीतरी लिहावा असा मनात होता
त्याला आज  गुगल काकांनी शब्द दिले ...

प्रत्येकाच्या आयुष्यात असा काही सिनेमा असतो आणि तो तुमच्या सुद्धा असणार . त्यामुळे कुठेतरी जरा सिनेमा राईड मारून पहा.. नक्की मजा येईल


जयदीप भोगले
२१ . 0२ . १३ 

Labels

;बीडच्या (1) channel (1) reebok (1) TV (1) valentine day (1) अतुल परचुरे (1) अँधेरा (1) अनकही (1) अनंत पै (1) अनुभव (1) अप्सरा (1) अफलातून (1) अमर चित्रकथा (1) अमिताभ बच्चन (1) अर्बन जंगल (1) अलवार (1) अल्प (1) अवधूत गुप्ते (1) अश्विनी भावे (1) असंभव (1) असूया (1) आई (1) आगगाडी (1) आम्ही सारे खवय्ये (1) आय बी एन लोकमत (1) आर ई सी (1) आशिक (2) आसवे (1) आस्था (1) इ टीवि (1) इ टीवी (2) इंजिनीअर (1) इटालियन (1) इंतज़ार (1) इतिहासात (1) इन्द्रधनुष (1) इरूवर (1) इश्क (1) उ:शाप (1) उंच माझा झोका (1) उदासी (1) उमेदिची शिदोरी (1) उलझन (1) ओगले (1) ओम भूतकर (1) कटी पतंग (1) कट्यार (1) कथा (3) कथानक (1) क़यामत (1) करोडपति (1) कलम (1) कविता (72) कसक (1) कस्तुरीमृग (1) कांटो (1) कातरवेळ (1) कामगार (1) कामवाली बाई (1) कारवाँ (1) कालचक्र (1) काळोख (1) काहे दिया परदेस (1) कीमत (1) कुदरत (1) केरळ (1) कोहरा (1) क्षण (1) ख़याल (1) ख़ाक (1) खानाबदोश (1) ख़ामोशी (1) खुशियाँ (1) गणिताची (1) गालिब (1) गुलाबी हलचल (1) गुलाम (1) ग्रेट भेट (2) चतुरंग (1) चंद्र (1) चांदनी (1) चित्र (1) चित्रकार (1) चित्रपट (5) चेहरा (1) जबरदस्त (1) जम्बो वडापाव (1) जय मल्हार (1) जयदीप (1) जयदीप भोगले (2) जयदीप भोगले (106) जयदीप भोगले अश्क (1) जाऊ द्या ना बाळासाहेब (1) जाऊ बाई जोरात (1) जासुसगीरी (1) जाहिरात (1) जिंदगी (2) जिन्दगी (2) जी एम डायट (1) जीवनसंध्या (1) जेडी (1) झी मराठी (10) टी वी (1) डायटींग (1) डोळ्यांच्या (1) तंत्रज्ञान (1) तरला दलाल (1) तरस;गिधाडे;अभयारण्यात ; कविता (1) तराजू (1) ताराबाई (1) ती सध्या काय करते (1) तुळजाभवानी (1) तू (1) तूफ़ान (1) तेजाब (1) तेंडूलकर आउट (1) तो मी नव्हेच (1) थ्री बीएचके (1) दबंग (1) दरी (1) दास (1) दिल (1) दिसतं तस नसतं (1) दीवार (1) दुष्मनी (1) देवदास (1) धड़कन (2) नकाराचं गणित (1) नटरंग (1) नतीजा (1) नारायण सुर्वे (1) निरोप (1) नीलपरी (1) नीलम शिर्के (1) नेहा पेंडसे (1) पत्थर (1) परदेस (1) परवाने (1) परीक्षांचे टेन्शन (1) पलटते पन्ने (1) पल्लवी (1) पांचाली (1) पालवी (1) पुरस्कार (1) पॅराशूट डेली (1) पोलिसांपेक्षा (1) पोलीस (1) पोहे (1) प्यार (1) प्रजासत्ताक (1) प्रणय (1) प्रभाकर पणशीकर (1) प्रभात (1) प्रशांत दामले (1) प्रीती (1) प्रेम (3) प्रेमाची गोष्ट (1) प्रेमात (2) प्रेरणा (1) प्रोमो (1) प्लॅनचेट (1) फत्तेलाल (1) फिक्शन (1) फुलपाखरु;मराठी; जयदीप भोगले; कविता;गाणी;झी युवा (1) फुलपाखरू (1) फेसबुक (1) फ्रेशर (1) बंकर (1) बगावत (1) बंध (1) बला (1) बातमी (1) बाबासाहेब (1) बाबूजी (1) बारिश (1) बाल (1) बिनडोक (1) बिनधास्त (1) बॉलीवूड (1) भकास (1) भस्मासूर (1) भाऊजी (1) मकरंद अनासपुरे (2) मराठी (71) मराठी; कविता; बटाटे;जुई; कमळ; दुधी;कॉलेज; गेटटूगेदर; (1) महेश कोठारे (1) माझिया प्रिया (1) मांडलिक (1) माधुरी (1) माधुरी पुरंदरे (1) मार्बल (1) मालिका (3) मावळे (1) माशूक (1) मास मिन्ग्लिंग (1) मास्तर (1) मित्र (1) मीर (1) मुग्धा वैशंपायन (1) मुस्कान (1) मूर्तिकार (1) मृगजळ (1) मेघना मलिक (1) मै (1) मोमीन (1) मोहब्बत (1) मोहोब्बत (1) मौन (1) याद (1) युद्ध (1) येळकोट (1) योगा डे (1) रजनी (1) रवि जाधव (1) रामदेव बाबा (1) रिचफिल (1) रूमानी (1) रेगिस्तान (1) रोमिओ (1) लक्ष्मीकांत बेर्डे (1) लब्ज (1) ललित (1) लहू (1) लाडो (2) लेख (20) लोकसत्ता (1) वड़ापाव (1) वरुणराजा (1) वादा (1) वामन हरी पेठे (1) वाहिनी (3) विजय (1) विश्वामित्र (1) वीणाताई (1) वॅक्सीऩ (1) वेगळं (1) शब्द (1) शाप (1) शायरी (11) शिकवा (1) शिवाजीराजे (1) शेक्सपियर (1) श्रावण (1) श्रीकृष्ण (1) संघर्ष (1) संदीप खरे (1) सदृशाच्या (1) संपादकीय (1) समीक्षा (11) सलमान खान (1) सलिल (1) संवेदना (1) सागर (1) सारेगमप (2) सिनेमा (2) सी एन सी (1) सुखन (1) सुनील पाल (1) सुहानी (1) सूर्य (1) सैराट (1) सॉफ्टी (1) सोनसकाळी (1) स्त्री (1) स्वप्न (2) स्वप्नाली (1) हमनवाज (1) हवा येऊ द्या (1) हास्य (1) हिंदी (33) हैमलेट (1)