हवी हवीशी वाटणारी ... (ग्रेट) भेट

कार्यक्रम  - ग्रेट भेट

वाहिनी - आय  बी  एन  लोकमत 

वेळ   - शनिवार  ९ .३०  रात्रौ, रविवार दुपारी १२   

मित्रहो आपण कदाचित माझे लेख वाचत असलाच पण एक नवोदित ब्लॉगर   म्हणून मला आपल्या प्रतिक्रियांची  ही अपेक्षा आहे . जेणेकरून मी माझे  लेख दिवसेंदिवस सुधारू शकेन, प्रयत्न नक्कीच करेन . शेवट निर्णय आपला आहे .

आय बी एन वाहिनीवर  प्रक्षेपित  होणारा   ग्रेट  भेट  या   कार्यक्रम तसा सुरु होऊन बरेच दिवस झाले पण गेले काही रविवार मी नियमित बघत असतो.नियमीतपणा हा सवयीमुळे किवा आवडीमुळे निर्माण होतो असे म्हणतात

यात आपल्याला ज्यांच्याबद्दल जाणून घ्यावे वाटते , ज्यांनी आपल्या क्षेत्रात विशेष उंची गाठली आहे अशा काही दिग्गज सेलेब्रिटीबरोबर निखील वागळे दिलखुलास बातचीत करतात. मी ते त्यांची मुलाखत घेतात असे म्हणणार नाही कारण मुलाखती इतकी औपचारिकता न आणता पण समोरच्या व्यक्तीच्या आदराच्या स्थानाला धक्का न पोहचवता ते एक एक पान उलटत जातात असे वाटते. भेट मग राजकारणासारख्या रुक्ष भासण-या क्षेत्रातील दिग्गजांची असो की नाट्यक्षेत्रात , चित्रपट क्षेत्रासारख्या चंदेरी दुनियेतील असो ती तितक्याच सहजतेने आणि कलात्मक पद्धतीने पुढे जाते ही  या कार्याक्रमची खासियत वाटते.

गप्पा  होताना निखील वागळे कुठेही त्या व्यक्तिमत्वाच्या आड येतात असे वाटत नाही . हिंदी वाहिनींवर बर-याच वेळा मला असे प्रकर्षाने जाणवते की मुलाखातकाराची उंची आणि स्तर वाढवा आणि त्याच्या कौशल्याचे कुठे तरी मूल्यमापन व्हावे म्हणूनच की काय उत्तुंग व्यक्तींना बोलावण्यात येते आणि ह्यांची सिधी बात कधी वाकड्या वळणावर जाते ते कळतच नाही बहुदा ती सरळ रस्ता गाठतच नाही.

कार्यक्रम अगदीच व्यावसाईक नसल्यामुळे  घाईत लोकल पकडल्यासारखे ब्रेक घेण्याची इथे पद्धत नाही. आणि निखील वागळे आजचा सवाल यात घणाघाती शब्द घाव घालत असले तरी इथे कुठेतरी परिपक्व होऊन आपण कदाचित भेटीला येणा-या व्यक्तीचे स्वगत ऐकत आहोत इतक्या मुक्तपणे कार्यक्रम पुढे नेतात. 

कार्यक्रमातील व्यक्तींची निवड अगदी त्या चपखलपणे केलेली असते. मी निवडणुका असतना मा. शरद पवार, मा. राजसाहेब  ठाकरे. आणि इतर सर्व पक्षांच्या प्रमुख व्यक्तींची भेट बघितली आणि ती माणसे  वेगळ्या पक्षाची आहेत   एवढीच वेगळी वाटली त्यांची कामाची जिद्द , त्यांचा दृष्टीकोन हा सर्व कुठेतरी दिसून आला. त्यांची उंची  आपल्या आपल्या जागी श्रेष्ठ आहे असे कुठेतरी वाटुन गेले   . खरेतर निवडणुकींच्या काळात अशा पद्धतीने मुलाखत घेणे मला अवघड वाटते. (मी मुलाखत घेणारा नसलो  तरीही )  

डॉक्टर लागूंची मुलाखत , शोभा दे यांची मुलाखत या मला विशेष आवडल्या कदाचित मला त्या क्षेत्राबद्दल आवड आहे किवा कुतूहल आहे म्हणून सुद्धा असेल .पण बाकी ग्रेट भेटी सुद्धा मला तितक्याच भावून गेल्या.,  कुठेतरी हव्या हव्याशा वाटून गेल्या .

मूल्यमापनच करायचे झाले  तर ई टी वी वरचा संवाद हा एकाच कार्यक्रम कदाचित याच्या स्पर्धेत टिकू शकेल किंवा कदाचित थोडा वरचढ ठरेल असे मला सांगावे वाटते .पण त्यामुळे याची गुणवत्ता कुठेही कमी पडत नाही 

येत्या रविवारी नुकतेच काळाच्या पडद्याआड गेलेले दिवंगत आ. नारायण सुर्वे यांची पुर्वासंग्रहित ग्रेट भेट असणार आहे हे मला वाहिनीच्या संकेतस्थळावर कळाले. आपण माझ्या मतांशी सहमत असाल किंवा या लेखामुळे आपले भेटीबद्दल कुतूहल वाढले असेल, तर चला तर मग ... वाफाळलेल्या चहाच्या कपाबरोबर एका नवीन भेटीला ...   
जयदीप भोगले 

आशिक की दास्ताँ

तुम इस मोड़ पे मुझसे मिले की जहाँ आगे रास्ता नहीं था
हाथ बढाया था तुने मगर तब मेरा साथ ही नहीं था
             तड़पता रहा मई पानी के बिना मगर वहां कोई नहीं था
तुमने सागर बहाया  मगर मेरी साँसों में तब दम ही नहीं था
      लौट रही थी मन की मौजे मन के समुंदर में जब साहिल ही नहीं था
         अब साहिल इन्तजार करता है रात दिन जब दरया में पानी ही नहीं था
मेरी ख़राशे घाव बन गए तब दवा लगाने कोई नहीं था
तुम मरहम लेके आ गए जब घाव क्या मै ही नहीं था
        अब न बहाओ आसुंओ को मै आज नहीं कल था
       पर सुनना लोगों से कभी किस्सों में  ... तुम्हारा भी आशिक हुआ करता था 
जयदीप भोगले
१८ -१०-१९९९    

सवाल मत पुछो

धडकनों को ना पुछो की तुम क्यों धडकती हो
चिरागों को न पुछो तुम क्यों सुलगते हो
फूल को ना पुछो तुम क्यों महकते हो
सवाल ना करो मेरे यारो
क्यों आशिकों को परखते हो
                  पायल क्यों छनकती  है
                    बुलबुल क्यों चहकती है
                  हवा का झोंका ना हो तो भी
                   चिलमन क्यों लहराती है
             महसूस करो इनको मेरे यारो
                 क्यों लब्ज पे अटकते हो
हीना कब रंग लती है
कली कब फूल बन जाती है
शायरी कब बन जाती है
जवाब ना मांगो मेरे यारो
मोहब्बत सब सिखाती है

जयदीप भोगले
१० एप्रिल  १९९९

मास मिन्ग्लिंग - एका नव्या युगाची वाटचाल

आजच्या युगात ऑनलाइन क़िवा इन्टरनेट वर जाणारे लोक म्हणजे समाजपासुन  अलिप्त  किंवा एकलकोंडे असे उरले नाहीत . आता आपण एक विरोधाभासी आणि अत्याधुनिक चळवळ  अनुभवत आहोत. आज संपर्क तंत्रज्ञान लोकाना जोडून त्याना ख-या  अणि विस्तृत जगाशी संपर्कात आणण्याचा यत्न करत आहे.

संगणक ज्योतिर्भास्करानी एका दशाकापुर्वी सांगितलेले भाकित सत्यात उतरत आहे. आता लाखो लोक आपल्या जगण्याचा बहुतांशी वेळ ऑनलाइन घालवत आहेत नव्हे तर आनंदाने त्यात जगत आहेत. पण याचा अर्थ असा नव्हे की सर्व नवीन पीढ़ी घरकोंबडी  अणि समाजपरान्ग्मुख  होण्याकडे  वाटचाल करत आहेत,तर सामाजिक माध्यमे अणि मोबाइल संवाद एका सामाजिक मेळावा  या सज्ञेचे सिंचन करून  नवीन ऑनलाइन युगाची वाटचाल करत आहे.

याला व्यापारक्षेत्रात ' मास मिंग्लिंग' असे संबोधण्यात येते

या क्रान्ति मागील कारण शोधणेही तितकेच महत्वाचे वाटते. या क्रांतिचे सर्वात महत्वाचे कारण म्हणजे लोकांची जनसंपर्कात राहण्याची आवड. मास मिंग्लिंग हे कुठल्याही प्रवृतिसारखेच लोकांच्या जनसंपर्कात राहण्याच्या आवडीमुळे   वाढते.

संगणकक्रान्ति अणि इन्टरनेट यामुळे  ही गरज  भागवणे लोकाना अधिक सोपे होऊ लागले आहे. याच कारणामुळे  लाखो लोक आपल्या आवडी निवडी, छंद, राजकीय विचारसरणी, आपल्या सौष्ठावाची माहिती मुक्तपणे प्रसिद्ध करून समविचारी हजारो मित्रमंडळे तयार करत आहेत.

काही आकडेवारी इथे नमूद करणे आवश्यक वाटते ( ही सर्व इन्टनेट जगतातील नेटवर्किंग संकेतस्थले आहेत )

ट्विट्टर -१० कोटि पेक्षा अधिक सभासद अणि ५० कोटि ट्वीट( शाब्दिक चकमक) रोज पाठवल्या जातात

फेसबुक -५० कोटि सभासद सरासरी प्रत्येकाला १३० मित्र आहेत व ती ५५ मिनिटे संकेतस्थलावर घालवतात, अणि यापैकी तीन जाने आपल्या जगातल्या पार्टीची आमंत्रने यावरून स्विकारतात.

लिंक्ड इन - साडे सहा कोटि सभासद अणि एका मिनिटाला एक नवीन सभासद सलग्न होतो.

आणि ही नवयुवा पीढ़ी  आपले अनुभव यूट्यूब , ब्लोग्स,फेसबुकच्या माध्यमाने जगाला कळवत  आहेत अणि हवे तेंव्हा हव्या त्या ठिकाणी पाहून आनंद लूटत आहेत

लोकांना खरे जग तेवढेच आवडते अणि हवे असते अणि त्यामुले ऑनलाइन तंत्राचा वापर लोक आणि व्यापारी जगत मीटिंग, सभा, पार्टी, मेळावा  या सर्वांसाठी करत आहेत. आज प्रवासी कंपन्या जगामधाला एक उत्तम व्यापार  होणे  संभाषण क्रान्तिमुळेच शक्य झाले आहे.

भारतामध्ये या युगाचा अनुभव किंवा परिणाम काही मोठ्या शहरात अणि अगदी तरुण पीढ़ीमध्ये बघायला मिळतो  पण पाश्चात्य देशात ही संस्कृति अधिकाधिक प्रगत व फैलावत चालली आहे.

कदाचित ही जगाला जवळ आणण्याची पद्धत काही पुराणमतवादी लोकाना अभिव्यक्ति स्वातंत्र्यावर घाला, भारतीय संस्कृतीवर प्रहार करणारी वाटू शकते पण आज असंख्य विद्यार्थी, ,नोकरिनिम्मित परदेशात राहणारे लोक यांचा दृष्टिकोण ही पडताळण्याची गरज आहे असे मला प्रकर्षाने नमूद करावे वाटते 

"ISD आणि STD च्या काळात क़िवा त्याआधी घड्याळाकडे  बघत बोलणारी, एका महिन्यनातर आलेले पत्र वाचत रडणं-या  आईची माया चांगली? की आज ऑनलाइन "chat करणारी ईमेल वर फोटो बघणारी भरारी अधिक चांगली ?याची बरोबरी करणे कठीण  आहे . शेवटी तंत्रज्ञान बद्लामुले मायेच्या ओलाव्याला कोरडेपण  कधीच येणार नाही असे मला सांगावेसे वाटते.

या अगम्य अणि अद्भुत जगाचे  आपण पुरोगामी विचारने स्वागत करायला हवे , तेव्हांच एक दिवस आपल्या भारतातल्या आईने केलेला दिवालिचा फराळ  आपली अमेरिकेतली मुलगी, बंगलौरमधला मुलगा, अणि जर्मनीमधला  भाऊ खात खात त्याच्या चाविबद्दल खुमासदार चर्चा ... ( नाही च्याट ) करत दिवाळी  साजरी करतील ...

जयदीप भोगले

किमत

   पैसे  के दोस्त है सारे

  पैसा सबका दुश्मन

  नाम का है ये पैसा यारो 

  कच्चे इसके बंधन

         मकान देता है ये पैसा 'घर' नही

       ' आसामी' बनती है इसके दम पे इन्सान नही

        सोना खरीदता है ये दिल नही

       पैसे के पेड से बाग खिलते नही सुने पडते है आंगन

      

पांचाली दावं पर लगायी इसने

                                                             रिश्तो मी दरार लायी इसने

                                               पर आदमी इन्सान जोड न सका

पैसे को गले लागाय उसने 

गुण परखे जाते है दिल से

पर स्वार्थ का बनाया इसने दर्पण

                      

फिर भी बनते है आज भी ' भीमराव'

                      पैसे को रौन्धकर

                     श्रीकृष्ण सुदामा कि यारी ऐसी

                     जो अमर हो गयी पैसे कि दिवार चीरकर

एक सच्चा दोस्त होता है

पैसे से कही बढकर

अपना दोस्ती को ए मनुज 

तोड के सारे बंधन

किमत परख दोस्ती की

यही है कस्तुरी यही है चंदन 

जयदीप भोगले

२७ - जून -१९९९

अफलातून..?? तद्दन फालतू ....

कार्यक्रम - अफलातून लिटल मास्टर्स ( म्हणजे अगोचर मूले )
वाहिनी - ई टीवी
वेळ - बुधवार गुरुवार ९.३० रात्रौ

मित्रहो कदाचित हा लेख वाचून तुम्हाला माझे ई टीवी वहिनीबरोबर वैर किवा त्या वाहिनीबद्दल तुम्हा सर्वांचे मत कलुषित व्हावे अशी इच्छा आहे असे वाटणार किवा वाटू शकते. (कारण मी बाजीराव मस्तानी बद्दल ही फार शिफारसीचे लिहिले नव्हते.).

पण राजू परुळेकरांचा संवाद , "आठवणीतले बाबूजी.. हा शो , एके काळी ताजी असणारी मालिका -या गोजिरवाण्या घरात या मला मनापासून आवडतात ..अगदी आजही... म्हणूनच दोन्ही तर्क आपण मनातून काढून टाकावेत.
मी मराठी वाहिनी पाहणारा व त्याबद्दल प्रेम वाटणारा एक दर्शक आहे. कुठलाही अ-दर्शनीय कार्यक्रम पाहून मनाला वाटणारा विषाद मी आपल्यासमोर मांडतो. किवा चांगला वाटणारा कार्यक्रम,सिनेमा आपण पाहावा त्याचा आनंद लुटावा अशी माझी इच्छा असते.
तसा अफलातून हा कार्यक्रम सुरु होऊन बरेच दिवस झाले पण सुरवातीला अगदी वाईट मत ते ही लहान मुलांच्या कार्यक्रमाबद्दल छे छे .. म्हणून मी गप्प होतो . पण आता कालच हा कार्यक्रम पहिला आणि मला राहवले नाही आणि की-बोर्ड हातात घेतला ( पूर्वी लेखणी घ्यायचो .. जरा वाक्प्रचारात बदल)
आता जरा कार्यक्रमाबद्दल बोलतो की बोलावे हे जरा कठीणच आहे पण आता मीच सांगणार म्हणजे सांगणे भाग आहे.
काही अगोचर पोरे विनोदबुद्धी नसताना उगाच स्टेजवर येऊन धुडगूस घालतात . ब-याच वेळा त्यांना काय म्हणायचे आहे हे तुम्हाला जर कळले तर मला कळवा. त्यात सूत्रसंचालन असंभव मधील सुलेखा -नीलम शिर्के आणि एका पेक्षा एक छोटे चम्पिएन्स मधील छोटी मुलगी जमेल तितके अवसान आणून स्पर्धकांना चांगले म्हणतात. आता या दोघी कॉमेडी कार्यक्रमात सूत्र संचालन कशा आणि का करतात ? झी वाहिनीवर लोकप्रिय झाल्या म्हणून कदाचित ..
इंडिअन लाफ्टर च्यालेंज चा विजेते सुनील पाल आणि प्रेक्षकाच्या हृदयात आपल्या हास्याचे हळुवार फवारे मारणारे आपले लाडके प्रशांत दामले या कार्यक्रमचे मान्यवर परीक्षक ( दुर्दैवी) आहेत . या बिचा-यांना या मुलांना काय सांगावे तेच कळत नाही . सुनील पाल (हिंदी वाहिनीवरची सवय )असल्यामुळे बेमालूमपणे हसण्याचा उत्तम प्रयोग सादर करतात. प्रशांत दामले आपण लहानपणी कसे होतो ( उत्तम) आणि इथे कुठून आलो अशा हावभावात कार्यक्रम पुढे रेटतात.
तूमची विनोदबुद्धी अगदी सढळ मराठवाडी असेल तरी आपण त्या कार्याक्रमातील विसंगती आणि उगाच टाळ्या ( आधी वाजवून घेतलेल्या ) वाजवणाऱ्या प्रेक्षकांना बघून तुम्ही हसू शकता . लहान मुलांना प्रोत्साहन द्यावे हे कबूल आहे पण ते सा रे ग म प , एका पेक्षा एक , कलर्स मधील छोटे उस्ताद यांनी ही दिले पण त्या बरोबर प्रेक्षकांना मनोरंजन अव्वल दर्जाचे मिळावे याबद्दल ही दक्षता घेतली.
कुठलाही कार्यक्रम असो त्यातला गुणवत्तेचा दर्जा अगदी.. ग्रामीण भागात आवडणारा असला तरीही, चांगलाच हवा. माझ्या मते अगदी छोट्या मुलांना सुद्धा फाजील प्रोत्साहन देण्यात की अर्थ आहे.? कदाचित वाहिनीवर येण्याचा अट्टाहास आणि त्या चंदेरी जगाचे आकर्षण असल्यामुळे काही मुले अभ्यास चांगला करत असतील ,किवा चित्र काढत असतील तरी या सवंग प्रसिद्धीच्या मागे लागतात आणि त्यांचे पालक ही त्यांचे कौतुक करतात. म्हणूनच कि काय असले दर्जाहीन कार्यक्रम आपल्याला काही वाहिन्यांवर दिसतात .
आणि मी असे ऐकले आहे या कार्यक्रमाची  टी आर पी चांगली आहे ( हा एक विरोधाभास म्हणावा लागेल .)

आता माझे मत आपल्याला आत्यंतिक वाटत असेल तर आपणच पाहून खात्री करावी आणि कळावे .

जयदीप भोगले  म

प्रणय

भाळलेल्या या क्षणांना
नयन कटाक्षाची धुंदी आहे
दीप मालावण्यास विलंब नको
बेधुंद आज पुनव आहे




लाजित्त तुझी धवल कांती
तीवर चांदण्यांची दुलई शोभून राहे
मिठीत ढील नको प्रिये
चंद्र आज घायाळ आहे

मंद रातराणीच्या बहर तो
सुगंधाचा संग आहे
निवांत एकांत क्वचित भेटे

प्रेम आज आतुर आहे.

जयदीप भोगले

२-१०-१९९९

उदासी

ये कैसी ही उदासी

उसकी याद जहन से न जाती
दिल ही बेबस लबो ओये ही खामोशी
जी राहा हुं जिंदगी जो खुदा ने ही बख्शी

ये कैसी ही उदासी
ख़ुशी होती है मगर रहती है सिसकीया जरासी
जख्म भरते है मगर बचती है खराशे जरासी
सोता हुं रात को मगर सपने से न वो जाती
एक कशिश है वो पर सीमटीसी शर्मायीसी

पड़ती है बारिश की बूंदे मगर ठंडी आग है जलाती
भुलाना चाहता हूँ मगर उठती है कसक जरासी
पीता हूँ जाम जब  पैमाने जैसे जिन्दगी है बाकि सी
टूटे दिल को जोड़ता हूँ तो बन जाती है तसवीर खुबसूरत सी
जो है बेवफा ऐसे मेरे माशूक की

इश्क का मर्ज यारो ऐसा
जैसे तलवार  हलक से उतर है जाती
बहता है खून बचती है बूंदे
वही दिल से कराह है उठाती
तभी दर्द शायरी  बन है जाती
शायरी बन जाती

हिंदी शायरी उदासी कविता
जयदीप भोगले
१२-०१-९९

उमेदीची शिदोरी

रडवून गेला पण तो हसवू कधी शकला नाही

दिवस गेला मावळून पण निशा कधी सरली नाही

             शारदेच्या पायावरती फूल मी वाहिले होते

             निर्माल्यात गेले अगतिक पण मला कधी उमजले नाही

उमेदीची शिदोरी घेऊन जगप्रवासास मी निघालो 

सागरात मी वल्व्ह्त राहिलो पण पाणी कधी संपले नाही

       जणू भुकेल्या मुलाच्या समाधानासाठी मनाने पाणी खुप शिजवले

जेवणाच्या आशेवर भूक माझी शमली नाही

              जीवनाच्या   गणिताची पाने मी उलटत आहे

              वजाबाकित पक्का झालो पण बेरीज कधी जमली नाही

जयदीप भोगले

२० ऑक्टोबर १९९९ 

कटी पतंग

तकदीर से हमे ये क्या सजा मिली

फूल कि चाहत थी हमें काटो की इनायत मिली

सोचा था ये  चाहत हमें संवारेगी

भटकती नाव एक दोर से बांध लेगी

दिल की लगी को बना दिया दिल्लगी उसने

भोली सूरत से नफरत हि मिली

जाना था बहाव के सहारे दूर कही

साहिल हि मिलेगा यह दिल की थी अनकही

मौत भी आई तो भंवर समेट लेगा  हमें

यही  थी दिल की दुहाई.

पर भंवर की आगोश भी न हुई नसीब
किनारे पे एक आशिक की मौत मिली

तकदीर से नही है गिला

ये तो लकीरे हि लिखति है सिलसिला

लकीर ने बांधी थी कच्ची डोर प्यार की

जिंदगी कटी पतंग बन के रह गयी

 

जयदीप भोगले

२५ मे १९९९

पोवाडा

डफ वाजवुनी शाहिराचा

शब्द आगीचा एका मर्दाचा
पोवाडा रचला नव्या युगाचा
स्मरून शिवराय हो जी जी जी

वंद्य त्या शिवबाने

राकट मावळ्याने
मोठ्या अभिमाने

स्वराज्य स्थापन केले जी जी जी

शिवरायांचा आठवूनी प्रताप

होते शीर नतमस्तक जी जी

पण नवीन युगाने घात केला

रांगडा गाडी तो मेला

ज्याला मिळे इनामी शेला

वाया गेला स्वार्थापायी तो र जी जी

शिवराय होते मुत्सद्दी

फिरंगी धूर्त बुद्धी

होती ठाऊक ती जी जी

आज पण ' डंकेल' फिरंगी आला
घेउनी मदिरेचा प्याला

मराठी गाडी रे त्यात वाहला हो जी जी

विसरून गेला काळी आई

सत्तेच्या पायी

पूजितो ती तुळजाई

मते मागण्या ती जी जी

आहे एका शाहिराची विनवणी

पडू द्या हो कानी

ऐका जरा अवधान देऊनी जी जी

ज्ञानोबांची संस्कृती जपा

काढू नका झोपा

ओढा बंदुकीच्या चापा

देशाभिमाने र जी जी

बना तुम्ही मराठी मावळे र जी जी

जयदीप भोगले

२१ एप्रिल १९९९

कोहरा

हद पार कर दी मैने

और मुझे पता भी न चला

एक कश कि ही यह कश्मकश

ये नशा ही बुरी बला

    धुए कि साथ से सासें हुई थी गर्म

पार कोहरे मी पहुंचने का पता भी न चला

नशीली दवा के गर्दिश मे

दुआ का भी न साथ मिला

      रंगीनीयात के खिचांव से 

रंग बेरंग होने का शुरू हुं सिलसिला

गर्द के दम से दिखाई थी मर्दानगी मैने

जीवन जर्द बनने का पता भी न चला

   खुशनुमा जिंदगी का सपना आंखो मे ही रह गया

आंखे बंद होने का मुझे पता भी न चला

अब रूह भी कांप उठती ही नशे के खयाल से मेरी

उसी रूह को शरीर का सहारा न मिला

जयदीप भोगले , हिंदी , कोहरा, कविता

२० जुलै १९९९

श्रावण

आला श्रावण श्रावण

गुच्छ रंगांचे घेऊन

पाचूंच्या दागिन्याने 

धरित्रीला सजवून

लेणे हिरव्या शालुचे घेऊन

वाहू लागले ओसंडून

जलामृताचे भवन

वेड्या चातकाला सुद्धा

मिळे अमृताचे भोजन

आला मेघराजा गर्जून गर्जून

बहरून बहरून

वरुणराजा , जल हे जीवन

पण वाग जरा जपून

नाहीतर ऐकू येतील स्पंदने

जीविताची करुण 

अंध:कारच्या घरून

येईल अमृताचा प्याला 

तेव्हा हलाहल घेऊन

जयदीप भोगले

२५ ऑक्टोबर १९९८

जीवनसंध्या

'कालचक्र' या नाटकाच्या कथे वरून प्रेरित होऊन मी हि कविता लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. सामर्थ्यशाली आणि सूर्यासम माणसाचे सुद्धा उतारवयात जी मानसिक घालमेल होते ती यात सूर्य हे प्रमुख व्यक्तिचित्र घेऊन चितारण्याचा प्रयत्न केला आहे.

ही कविता मी माझ्या कॉलेज  जीवनात कालचक्र नाटक वाचून केली होती. प्रभावी कथावस्तू कशी प्रेरणा देते त्याचे हे उदाहरण वाटते



आला न परी काळोख शेवटचा
आली नकळत हि जीवनसंध्या
मध्यानेची रखरख संपे तरीही
बोचते हे जीवन सध्या

दुडूदुडू धावत पाहत संपली
बागडलो मी सोनसकाळी
धावलो मी भास्कारासंगे
पण धाप टाकिती जीवनसंध्या

चंद्राचेही डोळे दिपविले
विन्ध्यासही मी ओलांडले
पण पायथ्यास येत मी रे
मज तारका दाखविती वेडावुनी
अलगद उघडूनी मेघाचा पडदा

फाडून काळीज आकाशाचे
रविकर माझे मी वाढवियले
पण विस्तार मी वाढविता
ते विखरून गेले माझे न उरले
जीवनदात्या रवीसही ,
ग्रहण लाविती जीवनसंध्या

झाली जरीही जीवनसंध्या
सांजवात ती नेमाने करते
तरीही ' येईल अरुण सारथ्यास अपुल्या'
रात्री मज रोज सांगते
मी ही जगतो ही संध्या
मनात जपून रोज उद्या
पण अस्ताची नित्य वाट पाहते
थकलेली ही जीवनसंध्या

जयदीप भोगले

२३ जुलै १९९९

मकरंद अनासपुरे- (अ पुणेरी ) मराठी भाषेचा ट्रेंड सेटर

 - मकरंद अनासपुरे-  (अ पुणेरी ) मराठी  भाषेचा ट्रेंड सेटर

मकरंद अनासपुरे नाव नुसते उच्चारले तरी हसू फुटते आजकाल ...!!!

.. ते या वल्लीच्या नावाने नाही... तर त्या नावाने डोळ्यासमोरून  जाणाऱ्या त्याने केलेल्या चित्रपटाच्या भूमिकेने. त्यांच्या बीड नगर च्या खास भाषाशैलीने ...

मला चांगले आठवते की मी रविवारी  इ टीवी वर " दि एंड चा शेवट " कार्यक्रम पाहायचो .. ताई  सांगयची  बीडी ( बीडच्या ) भाषेमध्ये एक तरुण त्यात संयोजन करतो आणि जाम मजा येते.

बीड माझे आजोळ त्यामुळे या माणसाची शैली मला भावून गेली आणि मी अगदी सुरवाती पासून या नटाचा ' पंखा ( fan ) झालो. 

मग यशवंत, सावरखेड- एक गाव यातल्या छोट्या भूमिका हि कुठेतरी  घर करून गेल्या. वास्तव मधली छोटीशी भूमिका आणि मकरंद अनासपुरेंची अंगकाठी बघून मजा आली

मी शिक्षणानिमित्त  दिल्लीला गेलो आणि मग मला कळले कि मकरंद हि वावटळ आता वादळवाट बनू लागली आहे . माझा विश्वास बसेना .. यासाठी नाही कि या वल्लीकडे प्रतिभा नाही.. पण कौतुक ऎकायची उपेक्षित मराठवाड्याला सवय नाही .... 

. शुद्धतेच्या पुणेरीपणा रांगडा सातारी आणि कोल्हापुरीपणा ... मुंबईचा आंग्ल मराठीपणा  आणि इरसाल नागपुरी खाक्या आमच्या मराठवाडी साधेपणाला जागा देतील यावर विश्वास बसेना... 

पण मी "कायद्याच बोला" पहिला आणि सर्व लख्ख झाले. हा मराठवाडी एकलव्य अभिमन्यू बनून चित्रपट क्षेत्राचे चक्र्व्युव्ह भेदून पार गेला होता. समोर मात्तबर कलाकार असूनही मकरंद अनासपुरेनी कायद्याच बोला ची  केशव कुन्थाल्गीरीकारची भूमिका अविस्मरणीय केली. त्याची संवाद फेकेची लकब . अस्सल मराठवाडी आणि गावरान म्हणी यांनी नटलेली पण अभिनयाने तितकीच सशक्त भूमिका त्याने करण्या सुरवात केली.

हा चित्रपट सुपरहिट ठरला ... मग तद्नंतर आलेले " बघ हात दाखवून ", "नाथ पुरे आता", " गाढवाचे लग्न "असे कित्येक चित्रपट तिकीट बारीला यशस्वी ठरले .. दादू इंदुरीकरांचे अजरामर नाटक चित्रपट म्हणून  सादर  करणे खायचे  काम नव्हते पण याने ते पेलून धरले. आणि म्हणूनच छोट्या छोट्या भूमिकेत हि अनासपुरे असावा चित्रपट निर्मात्यांना वाटू लागले. 

२००५ नंतर अनासपुरे भाऊंनी मागे वळून पहिले नाही. साडे माडे तीन ,दे धक्का , जाऊ तिथे खाऊ असे कितीतरी सुपर डुपर चित्रपट त्यांनी दिले. 

दे धक्का , गोष्ट छोटी .. यात गंभीर भूमिका करण्याचा चांगला प्रयत्न केला..

मराठी वाहिन्यांच्या कार्यक्रमातही मकरंद अनासपुरेचे एखादे तरी स्कीट एका झुण्क्यासारखे टीआरपी साठी वापरणे सुरु झाले . हास्यसम्राट सारख्या शो मध्ये  सुद्धा  या हास्य सम्राटाचे नाव परीक्षक म्हणून पुढे आले.

मकरंद अनासपुरेनी "लक्ष्या "गेल्यानंतर त्यांची उणीव लोकांना हlस्यादराबारात  जाणवू दिली नाही यातच त्यांना खरी पावती आहे .

आणि मकरंद अनासपुरेनी कॉमेडी मध्ये अपुणेरी इरसाल pattern   सुरु केला आणि म्हणूनच कि काय लोकांना भाषा पद्धतीने निर्माण होणारे विनोद भावू लागले.

 म्हणूनच हास्यसम्राट चा विजेता सोलापूरचा .. कित्येक चित्रपट नागपुरी खानदेशी भाषेला प्राधान्य देऊन बनू लागले. आणि भाषे मधला हेल, शब्द , अशुद्ध्पण नसून हा भाषेचा एक प्रकार आहे हे लोकांना कळू लागले . ते आवडू लागले . 

पुणेरी भाषा हो गोड भाषा नक्कीच आहे यात वाद नाही पण त्यामुळे इतर भाषांना ही आपला बाज आहे हे कुठेतरी अनासपुरे प्रसिद्धीझोतात आल्यानंतर लोकांना पचू लागले.

आणि कदाचित यामुळेच मी मकरंद अनासपुरे याला एक ट्रेंड सेटर मानतो आणि कदाचित 
यामुळेच तो एक सम्राट आहे कॉमेडी सम्राट......
जयदीप भोगले

सा रे ग म (प)ल्लवी शिवाय ???

मराठी वाहिनीवरच्या विश्वात लोकप्रियतेचा एक नवीन उच्चांक गाठणारा, मराठी माणसात विशेष स्थान निर्माण केलेला, झी मराठी वरचा आयडिया सारेगमप एक नवीन पर्व पुन्हा एकदा लिटल च्माप्स "आपल्यासमोर घेऊन येतो आहे. प्रत्येक वेळी काहीतरी नाविन्य दाखवत झी मराठीने हा कार्यक्रम श्रोत्यांसाठी नेहमीच ताजा ठेवला आहे . हे नवीन लिल-चाम्प पर्व सर्वांच्या लाडक्या पल्लवी जोशी बरोबर असणार नाही हे या वेळेच्या सा रे ग म प च्या महा अंतिम फेरीमध्ये सांगितले गेले.

पल्लवी जोशींनी गेली आठ पर्व आपल्या सूत्रसंचालन शैलीने , टाळयांच्या विनंतीने गाण्याइतकीच मधुर केली.हे  नक्कीच रसिक कायम लक्षात ठेवतीलच .पण  कदाचित हा बदल पल्लवी च्या चाहत्यांना रुचणार नाही. मला माझ्या मित्रांच्या सुद्धा प्रतिक्रिया आल्या के त्यांना हे विचित्र वाटले ( आवडले नाही असे नाही :) ). आणि कोणताही बदल सहजगत्या न रुचणे स्वाभाविक आहे.

आत्ताच संपलेल्या पर्वाच्या शेवटच्या भागात मान्यवर परीक्षक अन्नू कपूर आले होते . भागाच्या शेवटच्या सीनमध्ये पल्लवी आणि अन्नू कपूर यांना पाहून कदाचित पल्लवी यानंतरच्या पर्वात असणार नाही असे कुठेतरी वाटून गेले. झी हिंदी वाहिनीवर अन्नू कपूर आणि पल्लवी यांनी अंताक्षरी गाजवली होती. पण नव्या काळाप्रमाणे ट्रेंड प्रमाणे त्यांना निरोप देण्यात आला. पण माझ्या मते बदल हि नाविन्याची जननी आहे. आणि झी मराठीने केलेला हा बदल कदाचित चांगलाच आहे असे कुठेतरी नवीन पर्वाच्या जाहिरातीवरून जाणवते.

अथर्व आणि मुग्धा वैशंपायन या पर्वाचे सूत्र संचालन करणार आहेत. मुग्धाने गेल्या पर्वात आपल्या आत्मविश्वासाने आणि गोड गळ्याने रसिकांच्या मनाला मुग्ध केले होते कदाचित तिचे सूत्र संचालन तिच्या बालिश शब्दांनी अजून खुलेल आणि हेच आकर्षण ठरेल.
अथर्वने एका पेक्षा एक चे छोट्या मुलांचे पर्व यशस्वीरीत्या पार पाडले त्याची जोडी म्हणचे अवखळ चिंच गुळाच्या जोडी सारखीच आंबट गोड जाणवेल.

जुन्या संगीतकारानंतर नवोदित संगीतकारांनी जशी संगीताची धुरा सांभाळली त्याचप्रमाणे नवीन बदल कदाचित नवीन काहीतरी घेऊन येईल.रामानंतर श्रीकृष्ण अवतार ही त्या काळाची गरज होती.
आणि सा रे ग म प चे यश हे केवळ सूत्र संचालनाचे नसून त्यातील संगीताच्या दर्जावर स्पर्धकांच्या गुणवत्तेवर आणि मान्यवर परीक्षकांच्या मतांवर जास्त अवलंबून आहे . त्यामुळे हा बदल बहुतेक सुखदच असेल .. त्यामुळे " आता पल्लवी नको" अशी प्रतिक्रिया येण्यापेक्षा तिने अविस्मरणीय केलेल्या सोनेरी क्षणांना सुखद आठवण बनुवून नवीन पर्वाचे स्वागतच करायला हवे.

झी मराठी ला नव्या पर्वासाठी शुभेच्छा
समीक्षा, मराठी

जयदीप भोगले

जेव्हा

जेव्हा काळजाची तार कुणी छेडत

एकवाचून दुसऱ्याचं जेंव्हा अडतं

दोघांच्या नकळत हे जेंव्हा घडतं

तेव्हांच प्रेमात कुणीतरी पडतं

      नेमकं त्या व्यक्तीतच काय नडत

       त्याचं नावडतं सुद्धा आवडतं

ज्याच्या एका क्षणाच्या भेटीसाठी 

दिवसच्या दिवस जेंव्हा कुणी मोडतं.

तेव्हांच प्रेमात कुणीतरी पडतं..

रात्रभर जागरण ही घडतं 

आपल्याबद्दल सुद्धा विचार करणं कुणी सोडतं

 त्याच्या दु:खासाठी आपला आनंद जेंव्हा  ही कुणी सोडतं 

तेव्हांच प्रेमात कुणीतरी पडतं

      आता हेच प्रेम त्याच्याशी कधी भांडत

त्याच्याशी केलेल्या आणाभाका कधी मोडतं 

पण जेंव्हा हे उमजतं

त्याला जोडताना जगाशीही नातं जेंव्हा कुणी तोडतं

तेव्हांच प्रेमात कुणीतरी पडतं

सारं कसं शांत शांत

सारं कसं शांत शांत 

गोंगाटामध्ये सुद्धा निवांत

मुक्त आकाशामध्ये लुकलुकणाऱ्या ताऱ्यासारखे

मंद .. पण नसे त्यास देहांत 

   सारं कसं शांत शांत 

मुबलकता नसून नव्हे कशाची भ्रांत 

पावसाच्या वेड्या चातकासारखे 

पावसाचे दोन थेंब ही पुरेसे

तहानेची नसे कसली खंत

सारं कसं शांत शांत 

तू नसून दिसे तू नखशिखांत

स्वप्नातल्या सुंदर ललनेसमान

मनाइतक्या अंतरावर

पण तुझ्या भेटीचा प्रवास आहे अनंत

सारं कसं शांत शांत 

कवितेतल्या ओळींसारखं

रेखाटतात अशक्यास

करतात निस्तेज शिशिरास वसंत

जयदीप भोगले

ऑक्टोबर २००२ 

खुण

खुण

काही वाटा अशा असतात कि त्यांचा अंत होत नाही

पण पुन्हा त्यावर जाता खुण कधी मिळत नाही

    काही व्यक्ती अशा भेटतात कि मन हेलावून जातात

पण निघून गेल्या तरी मनात घर करून जातात

काही थेंब असे असतात कि नेहमी विरून जातात

पण विरल्यानंतर वेडे डोळ्यातून गळत राहतात

   काही आशा आशा असतात की नेहमी पल्लवित होतात

पण न सांगता खट्याळ त्या निराशेला घेऊन येतात

काही शब्द असे असतात की वेलीसारखे लांबत जातात

पण वाढल्यावरच कळते की कविता ही फुलत असतात

जयदीप भोगले

१५ सप्टेम्बर १९९९ 

तसवीर सी चिट्ठी

आँसू भरी कलम से ममता भारी हथेली पे
माँ तेरी चिट्ठी  लिखती है
घर राह देखे तेरी लाल मेरे ये आखें तेरी राह तकती है
            जबसे तू गया बिदेस सुने पड़ गए आँगन
            जब खेले छोटे बच्चे याद आये तेरा बचपन
            दूध के प्याली में तस्वीर तेरी झलकती है
ममता के मोम को बनाया था पत्थर मैंने
माथे पे विजयी टिका सजा के विदा किया था मैंने
एक माँ की इच्छा थी की लाज रखे तू जन्मदात्री की
पर माँ की ममता अब "पत्थर" से लहू रुलाती है
खेल रहा है तू खून की होली
पर बहु के रंग अब सजाते नहीं रंगोली
हाथों से अपने सिन्दूर तेरा वो  अपनी मांग में भरती है
पर लाज भरी वह आखें अब आंसू भरी रहती है
उस अबला की पवित्रता इन्तजार तेरा करती है
            पर देश की आन का समय है यह
तो दूध का कर्ज तुम्हें उतरना होगा
शहीद भी हुआ अग़र तू विजयी तुम्हे होना होगा
भावनओं के फूल कर्तव्य के काटों से  ही सजते है
एक तू ही नहीं है वहां हर माँ के बेटे रहते है
            पर फर्ज के ऊँचे  के पहाड़ो के पीछे
            प्यार की कुटिया में माँ भी तेरी रहती है

जयदीप भोगले
जून १९९९
हिंदी
      

25 must see bollywood movies my count 23 how much is yours .. i am going to watch garam hava and pyasa soon check the link

1.     Black (2005)

2.     Lagaan (2001)

3.     Satya (1998)

4.     Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995)

5.     Qayamat Se Qayamat Tak (1988)

6.     Mr. India (1987)

7.     Jane Bhi Do Yaaron (1983)

8.     Arth (1982)

9.     Deewaar (1975)

10.   Sholay (1975) .

11.   Bobby (1973)

12.   Garam Hawa (1973)

13.   Pakeezah (1972)

14.   Anand (1970)

15.   Padosan (1968)

16.   TeesriManzil (1966)

17.   Guide (1965)

18.   Sahib Biwi aur Ghulam (1962)

19.   Mughal-e-Azam (1960)

20.   Pyaasa (1957) .

21.   Mother India (1957) .

22.   Do Aankhen Barah Haath (1957)

23.   Devdas (1955)

24.   Do Bigha Zameen (1953)

25.   Awara ( 1951) 

so                                    source .. thanks to indiatimes

नफरत की आंधी

ये कविता अपनी भारत माँ के बटवारे की खिन्नता में कारगिल युद्ध के समय पर लिखी है . १२ साल बाद इसको इस ब्लॉग में पब्लिश करने की कोशिश की है  

आपके अभिप्राय की अपेक्षा

एक माँ की थी दो संतान
फूलो सी थी उनकी मुस्कान
प्यार था उन दोनों में ऐसा 
कम थी कुबेर की सोने की खदान 
       बच्चे थे जब वे छोटे
बोल बोलते मीठें  मीठें
दोनों जब सो जाते 
अखियाँ मींचे माँ की आँचल के नीचे 
      जब वे दोनों किशोर हुए
विचार भी उनके भिन्न  हुए
पर दिल कभी अलग न हुए
सिर्फ उमंग के थे मन में दिए जले
       एक दिन एक व्यापारी आया
उसने उनको हीरों का लालच दिखलाया
साथ में नफरत की आंधी आई 
बात न उनके समझ में आई 
दोनों थे भाई भाई 
मनो बन गए निर्दय कसाई 
        दोनों गए वह माँ के पास
दोनों को थी माँ की आस
बोल रहे थे वे इतराके 
माँ जायेगी तू मेरे साथ
     दिल दहल उठा माँ का
 उसने उन दोनों को देखा
खून जल रहा था उसका
 पर समझाना नहीं था उसके बसका
         उसने एक कुल्हाड़ी लायी
कट गयी वह पावन माई 
बोल रहा था दिल उसका 
मेरे प्यारो मेरे दुलारों 
ना मारो एक दूजे पर
घाव न करो मेरी कोख पर 
               दोनों थे वे पागल
            एक ले गया मन माँ का कोमल
एक ने तन वह घायल
             पर मन तन साथ तो है ये काया 
             पगलो की ये समझ में आया
             पछतावे ने ना दोनों को मिलाया
             उठ गया माँ की आंचल का साया
अब दोनों रहते है पास पास
बीच काटों की दिवार है ख़ास
खेल हो गया वह व्यापारी का
भस्म हो गया वो पावन निवास 


जयदीप भोगले
मे    १९९९  

रुसवा

रुसण्यात काय हर्ष  आहे हसण्यात ही फसून जा

गुलाम आहे तुझाच मी  राणी पुन्हा बनून जा

आवाज तुझा स्पर्शासमान मुक्याने कसा कळावा

पतंग हा एकटाच ज्योतीविना कसा जळावा

लाजेच्या त्या लालीत मला एकदा भिजवून जा 

विरहाच्या या क्षणांना रुसण्याचे बंधन  कशाला

एकाकी या जीवाला  जगण्याचे कुंपण कशाला 

एकदाच तुझ्या आलिंगनाने मुक्त मला करून जा 

प्रेमिका

.

 तुझ्या समवेत सखे आयुष्याची स्वप्न पाहिली

तूच आहेस माझी प्रेमिका पहिली वहिली

      स्वप्न पाहण्यासाठी तुझ्याशिवाय पर्याय नव्हता

तू नसता जवळ माझा वेळ ही जात नव्हता 

तुझ्या सहवासासाठी दिवसाचीही  तमा न ठेविली

        स्वप्नपुर्ततेसाठी शरीराची साथ हवी होती

पण मी होतो वेडा खुळा कारण आपली प्रीत नवी होती

पाऊले पुढे टाकतानाही तुझ्या साथीची वाट पहिली 

मी एकटाच नाही तुझा दिवाणा नंतर मला जेव्हा कळाले

बंद डोळ्यांनी मला आयुष्याचे गूढ मिळाले 

आता स्वप्न दिसायची राहूनच गेली 

खडतर जगणे सामोरे ठेवून सखे तू एकटीच   निघून गेली     

 निद्रा नको कोणाची प्रेमिका

ती गोड भासे जशी नाचे क्षणभर गणिका

झटकून निद्रा पुढे पाउल टाका

हीच स्वप्नपुर्ततेची पायरी पहिली 

जयदीप भोगले 

डिसेम्बर १९९९

मरगळलेली मालिका ..... बाजीराव मस्तानी ...

वाहिनी - इ टीवी
वेळ- ९ ते ९ ३०
कलाकार- माहिती नाहीत , ( नावात काय आहे ?)

 इ टीवि वर नुकत्याच प्रक्षेपित होणा-या बाजीराव मस्तानी   मालिके बद्दल नुकताच भ्रमनिरास  झाला .
 सुरवातिपासून बाजीराव व मस्तानी . पेशवेकालीन वैभवशाली सुवर्णयुग  याबद्दल मला कुतूहल होते आणि दुर्दैवाने त्यांच्या बद्दल विकिपीडिया  व काही  जुन्या निय्त्कालिकान्मध्ये आलेल्या  लेखांशिवाय मला फारशी माहिती सुद्धा नव्हती.म्हणुनच ही मालिका  म्हणजे मला एक पर्वणी वाटली. नितिन देसाई निर्मित असल्यामूले   मला नुकत्याच प्रदर्शित राजा शिवछत्रपति या मालिकेतला त्यानी दिलेला अनुभव आठवला अणि अपेक्षा अजुनच उंचावल्या.
आणि पहिला भाग पाहिल्यावर मला कुणीतरी उन्चावरून फेकून दिल्यासारखे वाटले.
बाजीराव इतके प्रभावी व्यक्तिचित्रण तितकेसे भूमिकेत आलेले नाही. पटकथा व संवाद हे ऐतिहासिक मालिकांचा पाया समजला जातो पण तो येथे पायमल्ली होताना दिसतो .
नेपथ्य आणि सेट्स हे राजा छ्त्रपतिचिच आठवन करून देतात कारण कदाचित देसाई नि काटकसर करून तेच सेट्स वापरून  सर्व कसर भरून काढली आहे.
एक अमराठी मुलगी मस्तानीची करत आहे आणि ती दिसण्या शिवाय सर्व ठिकाणी कमी पड़ते.
शीर्षक गीत सुद्धा शंकर महादेवन यांनी म्हणावे तसे केले नाही.
बाजिरावची कणखरता, काशी बाईंची शालीनता , मस्तानिचे सौंदर्य , चिमाजी अप्पंचा धुरंदर पणा या सर्व गोष्टी या मालिकेत एका भक्कम खांबाजोग्या वाटायला हव्या हे निर्मात्यानी ध्यानात घ्यायला हवे.  पण कदाचित आधी कलस मग पाया या तत्वाचे ते वाटतात ( उपरोधात्मक)
ऐतिहासिक मालिका ही सु संशोधित असणे ही तितकेच महत्वाचे आहे.
आज मला ही मालिका पाहताना प्रत्येक वेळी " स्वामी " ही मालिका आठवते ही खेदाची गोष्ट आहे  . क्षयाने आजारी असलेले माधवराव - रविन्द्र मंकनी, १६ वर्षांच्या रमाबाई - मृणाल देव ," नाही माधवा !!! नाही " असे म्हणणारे  राघोबा काका - श्रीकांत मोघे  , दया डोंगरे  किती आठवू  ? ही माझ्या लहानपनिची मालिका पण अजूनही लख्ख लक्षात आहे. पूर्वीची निर्मिती प्रणाली तंत्रज्ञान हे सर्व कमी दर्जाचे असून नाट्य अणि अभिनयाने निपुण मालिका किती प्रभावी ठरू शकते याचे ते उत्तम उदहारण आहे .
या सर्व टिकांचा जर कुणी विचार केला तर कदाचित आपण एक नवीन स्वामी निर्माण करू  शकू बाकी आपण प्रत्यक्ष दर्शनी हे ठरवावे .
जयदीप भोगले

मेघना

 स्वप्नातल्या प्रेम पाखरा सत्यात कधी येशील का

माझ्या मानस ललनेची प्रतिमा मूर्तिमंत कधी करशील का 

मधाल तुझा स्वर भासे

पण मजसाठी सुर कधी छेडशील का 

मयुरपंखाचे सौंदर्य तुला लाभले 

एक मोरपीस माझ्यासाठी मोड्शील का

कल्पनातीत जगात कविच विहार करतो

पण या जगात स्पर्शाचा आभाव राहतो

रातराणीच्या सुगंधाने मी मुग्ध झालो
त्याचा बहर माझ्या अंगणात कधी आणशील  का 

हाय हे स्वप्न आहे 

गोड रात्रप्रहरातुन दिवस डोकावून पाहे

त्या दिवसाच्या प्रकाशात एक सत्य भेट देशील का 

मेघांच्या या दाटित पावसाची सर लपून आहे

त्या सरीला समीर दूर नेऊ पाहे

या चाताकाच्या तृषार्ततेची मेघना बनुन येशील का 

कवी जयदीप
१५ सप्टेम्बर २००६